Śnieżka zimą – Nasze pierwsze zimowe wejście na Śnieżkę

Wstęp

Śnieżka zimą, od dawna o tym myśleliśmy i przygotowywaliśmy się długo. Miało to być nasze pierwsze poważniejsze zimowe wyjście w góry, dlatego nie chcieliśmy zostawiać nic przypadkowi.

Przez kilka tygodni kompletowaliśmy sprzęt i dopinaliśmy wyposażenie, które miało sprawdzić się podczas zimowej wędrówki na najwyższy szczyt Karkonoszy.

W plecakach znalazły się raki, kijki trekkingowe, solidne zimowe buty z dobrą podeszwą, kurtki z membraną oraz warstwy termiczne. Do tego zapasowe rękawice, kominiarki i rzeczy awaryjne – koce NRC, termos z gorącą herbatą, czołówki, powerbank, ogrzewacze chemiczne oraz podstawowa apteczka.

Zimą w Karkonoszach, zwłaszcza podczas podejścia na Śnieżkę, warunki potrafią zmienić się w kilka minut. Dlatego bezpieczeństwo w górach zawsze stawiamy na pierwszym miejscu.

Mapa trasy i parametry

Gdzie zaparkować

Samochód zaparkowaliśmy na parkingu przy Świątyni Wang w Karpaczu, skąd rozpoczyna się jeden z najpopularniejszych szlaków prowadzących na Śnieżkę. Parking jest czynny przez całą dobę, a opłatę można uiścić m.in. Blikiem zgodnie z informacjami wywieszonymi na słupach.

Koszt parkowania wynosi około 40 zł za cały dzień..

Początek trasy

Wybraliśmy dłuższe, ale łagodniejsze podejście od strony Karpacza. Start znajduje się w okolicach świątyni Wang, na wysokości około 885 m n.p.m.

Trasa prowadzi dalej przez kilka charakterystycznych punktów na szlaku:

• Schronisko Samotnia – 1195 m n.p.m.
• Schronisko Strzecha Akademicka – 1258 m n.p.m.
• Dom Śląski – 1400 m n.p.m.
• Śnieżka – 1603 m n.p.m.

Jest to jedna z najbardziej klasycznych tras prowadzących na Śnieżkę zimą, jednak przy dużej ilości śniegu i silnym wietrze potrafi być wymagająca.

Podejście

Na dole nastroje były świetne. Pogoda zapowiadała się dobrze, widoczność była przyzwoita, a my czuliśmy ekscytację zmieszaną z respektem.

Do Samotni szło się komfortowo. Powyżej zaczęło się robić poważniej.

Za Strzechą Akademicką warunki zaczęły się zmieniać. Każdy kolejny metr oznaczał mniejszą widoczność. Szlak był miejscami zasypany grząskim śniegiem i mocno zawiany.

Wiatr przybierał na sile. W pewnym momencie podmuchy były tak silne, że musieliśmy założyć gogle, bo śnieg uderzał w twarz jak drobny lód. Pojawiły się pierwsze wątpliwości, czy zimowe wejście na Śnieżkę tym razem w ogóle się uda.

Okno pogodowe

Na równinie przed Domem Śląskim wydarzyło się coś niespodziewanego. W ciągu kilku sekund mgła zaczęła się rozrywać, a zza chmur wyszło słońce.

Dosłownie pojawiło się krótkie okno pogodowe. Uznaliśmy to za znak.

Planowaliśmy odpoczynek w Domu Śląskim, ale skoro warunki się poprawiły, decyzja była szybka – idziemy od razu na szczyt.

Na szczycie Śnieżki

Im wyżej, tym wiatr był coraz mocniejszy. Każdy kolejny metr w kierunku 1603 m n.p.m. wymagał większej koncentracji.

Raki dobrze trzymały na zmrożonym podłożu, a kije pomagały utrzymać równowagę. Szliśmy spokojnie, krok za krokiem.

W końcu stanęliśmy na szczycie Śnieżki – najwyższego szczytu Karkonoszy i całych Sudetów.

Przywitał nas porywisty, niemal huraganowy wiatr. Widoczność znów była ograniczona, zimno było przenikliwe, ale satysfakcja ogromna.

To nie była pocztówkowa Śnieżka zimą z idealną panoramą. To była prawdziwa, surowa góra. I właśnie dlatego to wejście zapamiętamy na długo.

Podsumowanie

Zimowe wejście na Śnieżkę nauczyło nas pokory. Pokazało, że w Karkonoszach warunki mogą zmieniać się błyskawicznie, a decyzje trzeba podejmować rozsądnie i na bieżąco.

To był nasz pierwszy zimowy sprawdzian w wysokich górach – i wiemy, że nie ostatni.

Jeśli planujecie zimowe wejście na Śnieżkę, warto dobrze przygotować sprzęt i sprawdzić aktualne komunikaty turystyczne na stronie Karkonoski Park Narodowy.

Jeśli interesują Was zimowe wędrówki w Karkonoszach, zobaczcie też naszą relację Śnieżka w zimie – czyli jak człowiek uczy się pokory i docenia dobre raczki.

Galeria z wyprawy